Ga naar de inhoud

Home
Boeken
Schrijfcoaching
Shop
Agenda
Christine

Shop

Koop hier Boeken en Cursussen

De Everseller online

De Everseller online

€97,00

- De Everseller online aantal +

Volg mij op Instagram

Tien jaar later. Op weg naar Terra Nova met @geert

Tien jaar later. Op weg naar Terra Nova met @geertkimpen en @zonnekekimpen. Op deze plek begonnen we met onze schrijfweken. We zijn terug! En hoe.
Onderweg kwamen we door een wonderlijke samenloop ineens langs Reims. Daar waar de lokroep van Jeanne d’Arc klonk waardoor ik De maagd is terug schreef. Nu zijn er 26 schrijvers op weg naar katharenland. Om hun lokroep te volgen. Het belooft een magische week te worden. Leve het gulzige schrijversleven.

Of ik mee wilde vieren? Dat vroegen Geert & Zonnek

Of ik mee wilde vieren? Dat vroegen Geert & Zonneke. Eh… JA! En of! Dus was daar het geluk om getuige te zijn van de stralende liefde van @nielsdejonckk & @kimvanoncen. Een feest van liefde voor elkaar en gul genietend gunnen. Familie, in alle vormen die zij kan aannemen. Mensen die door herinneringen, genegenheid en het leven zelf met elkaar verbonden zijn. Dankjewel ‘neefje’ Niels & prachtige Kim voor jullie Ja! Op het geluk dat je samen viert 💕

Terrasje doen. City-trippen. Dromen omzetten in wi

Terrasje doen. City-trippen. Dromen omzetten in wilde plannen. Oké, er zijn heel veel dingen die geweldig zijn met een dochter. Maar naar concerten gaan is ook écht wel bizar geweldig. Zeker met deze man! Zijn stem & moves… wow.. Dankjewel Zonneke dat je the master bent in tickets scoren.

(Even off-topic, maar toch: Het was de dag dat ik

(Even off-topic, maar toch: Het was de dag dat ik een nieuwe pasfoto moest laten maken voor mijn paspoort. Haar uit je gezicht en mond dicht. En ik realiseerde me dat ik zelden mijn mond dicht heb..- ook wel weer een zorgelijke constatering.. En hoe een zo’n blije pony toch meer bij je gaat horen dan je denkt..
Dit was een poging om een keer met dichte mond op een foto te staan. Die, helaas helaas, toch nog beter lukte dan op de uiteindelijke pasfoto zelf. Wéér tien jaar met een foto waarvan je hoopt dat niemand er echt naar kijkt. En toch. Het liet me ook nadenken over hoe fragiel het leven kan zijn. En dat je alleen maar kan hopen dat je nog heel vaak oerlelijke pasfoto’s kan laten maken en de blik van zo’n streng douane-gezicht mag ontmoeten..) Suzanne Kuit was zwanger van haar vierde kindje toen bij haar man oogkanker werd geconstateerd. Hij stierf voordat hun zoon was geboren. Zijn dood brak haar open. Het boek Levensvonk is een bloedeerlijke reis. Ze schrijft: ‘En op een warme zomerdag in 2014 werd met de laatste uitademing van mijn man, 38 jaar jong, vader van onze drie dochters en ons vierde kindje op komst, alle grond onder mijn voeten weggevaagd. Ik voelde me als een leeg omhulsel in een verwoest landschap. Er was niks meer om aan vast te houden. Ik moest de diepte in, in mezelf, omdat er simpelweg geen houvast meer was. Ik had ergens, in alle emotionele chaos, een diep weten dat ik het leven in mezelf weer aan moest krijgen, niet het oppervlakkige gemaskeerde leven wat ik bij zoveel mensen zag, maar het werkelijke leven vanuit de essentie, dat waar ik eigenlijk al die jaren al naar op zoek was geweest.

De dood leerde mij leven.’ Ik wens dat jouw ogen en hart de letters van dit boek zullen raken. Het is een ode aan het leven. En de diepte van de liefde.

Code rood. En dan een boekpresentatie over Trauma

Code rood. En dan een boekpresentatie over Trauma en de liefde. Mooier krijg je het niet verzonnen. Want wat als jij altijd de redder bent? En wat als een oude wond zich vermomt als aantrekkingskracht? Hoe werkt verlies voor de geboorte door in werk en relaties? @nicolinelangendijk ging op onderzoek en schreef zichzelf en jou dichter bij de liefde.

Als ik kon toveren, kon toveren, dan hielden alle

Als ik kon toveren, kon toveren, dan hielden alle mensen van elkaar

Herman van Veen

Gisteren exposeerde Truus Druyts opnieuw op landgoed De Renesse in Oostmalle. Bij Maatjes in de kunst. Inderdaad; mensen eten haringen en genieten van kunst.

Ze exposeerde er als La Garçon.

Truus groeide op met ‘niet de beste kaarten’, zoals ze het zelf zegt. Op een dag mocht de school meedoen met Herman van Veen. Ze stond naast hem in de coulissen. En ze keek naar hem. Die indrukwekkende man, die zweette. Die zich concentreerde.
En toen op een magisch moment pakte hij haar hand. En keek naar haar.
‘Ik ken een liedje van jou.’
Ze zei het fluisterend. Omdat ze weinig praatte. En dan vooral zacht.
Hij knielde.
En samen zongen ze voordat ze hand in hand het podium opstormden.

Vanaf dat moment wist ze. Dit is er mogelijk in de wereld.

‘Ik wil naar de theaterschool’, zei ze thuis.
‘Eerst naar de Latijn-Griekse,’ zei haar vader.

En zo geschiedde.

Ze werd actrice. En ging spelen in de meest bekeken series van België. Daarna werd ze presentatrice op de radio. Ze ging mensen coachen.
En toen op een winteravond riepen de penselen. En de klei. Die zo vergevingsgezind bleek.

Ze ging naar de academie. En inmiddels exposeert ze.

En hoe levens ook ontwikkelen en veranderen, voor mij blijft ze het voorbeeld dat je steeds opnieuw kan kiezen. En dat het leven meebeweegt met jouw energie.

Zelf zegt ze:

‘Kies het andere pad. Waarvan anderen zeiden dat je dat vooral niet moet doen. Vraag je af wat er gebeurt als je er wel voor kiest. Niet stiekem als de kinderen slapen. Maar als een way of life.’ Dat is mooi hè?!
Evenals vrienden die elkaar steunen. Op onverwachte momenten. Samen klinken. Praten. Gul genieten. Lekker weerzien met mooie mensen. Ook dat is het pad van creatie. Uiteindelijk kunnen we allemaal toveren.

Soms vergeet ik even waar we werkelijk voor bedoel

Soms vergeet ik even waar we werkelijk voor bedoeld zijn. Dan denk ik dat het leven vooral gaat over doorgaan. Over plannen maken. Over dingen afkrijgen. Over mijn inbox bijhouden. Boodschappen, afspraken, rekeningen, verwachtingen, verantwoordelijkheden, ‘en dat ook nog even.’

En tussen dat alles stond ik vrijdag met Zonneke bij een concert van Harry Styles. Overal om ons heen stonden meisjes van álle leeftijden met glitters op hun wangen. Dansende mannen. Verliefde ogen. Stropdassen en glitters.

‘Maybe we can find a place
To feel good.’

Dat zong hij. En wij zongen mee. Dansten. Gilden. Huilden. Alles. Een stadion vol met de herinnering: oh ja, hier zijn we voor bedoeld!
Samen zijn. Muziek voelen. Je stem gebruiken. Verliefd op het leven. En dan niet nadenken of je mooi zingt (dat heb ik zelf allang opgegeven.) Of je wel nuttig bent. Of oh zo verstandig.
Gewoon daar staan, tussen al die andere lijven, en even helemaal leven. Op het ritme van geluk.

Wij hebben de kans gekregen om te leven. Te dansen. Ons favoriete boek te lezen. Te schrijven. Een tekenfilm te kijken waarin een rat in Parijs topkok wil worden.
Om stil te staan bij het geluk van verse aardbeien, de zon op je huid, een zin die je raakt. Voor een vriendin die zegt: kom, we gaan naar een terras. Voor een boek dat je openslaat en waardoor je ineens weer weet dat je een binnenwereld hebt dat gekoesterd wil worden.

We maken het leven vaak zo groot. Alsof we eerst onze plek in het geheel moeten verdienen.
Uiteindelijk begint alles bij de vraag:

Wanneer voel ik dat ik leef?

© Christine Pannebakker 2020 – 2022 | Made with ♡ by Mediamora | Foto’s: Cindy Bakker en Petra van Vliet | Algemene Voorwaarden | Privacyverklaring

Scroll naar boven