Ga naar de inhoud

Home
Boeken
Schrijfcoaching
Shop
Agenda
Christine

Interview in 50+ Magazine

Christine Pannebakker
18 september 2023

Nu in 50+ Magazine (sept 2023):

Interview over Trauma, je bent gek als je het niet hebt

Bestel hem hier

50 plus magazine

VorigeVorigeIn her studio, de talk over een rijk leven met wat je het liefste doet

VolgendeNu in én op Onkruid magazine oktober 2023Volgende

Volg mij op Instagram

Zaterdag stond ik bij Phil, de traiteur in Abcoude

Zaterdag stond ik bij Phil, de traiteur in Abcoude. Buiten scheen het lentefrisse zonnetje door de ramen. ‘Waar ben je mee bezig?’ vroeg hij terwijl hij de mooiste aardbeien die ik ooit zag in een bakje deed. ‘Ik schrijf dat de wereld mooi is.’

Twee mensen keken om, bezorgd om mijn mentale gezondheid. ‘Wist ik dan niet dat..’

Ze hebben gelijk. Want dat is het verhaal dat ons al jaren wordt verteld. Dat de wereld harder wordt. Donkerder. Onveiliger. Dat we moeten opletten. Afwachten. Overleven.

Maar het is niet het hele verhaal. Want onder dat oppervlakte is iets anders gaande. Iets dat stiller is. Trager misschien. Maar oneindig veel krachtiger.

Als je gelooft dat de wereld mooi is en de mensheid in essentie eigenlijk goed, dan maak je andere keuzes. Je spreekt, schrijft en leeft anders. En dat werkt door. Als een ondergrondse rivier.

Ik wil niet langer zwijgen. Want pas als je je stem terugneemt verandert het gesprek.

We hoeven niet te wachten ‘tot de wereld verandert.’ Wij zijn zélf de bron van waaruit de verandering ontstaat.
Maar we zijn getraind om te reageren. Om te rennen. Om te fixen. Terwijl we geen reactie op de wereld hoeven te zijn. Wij kunnen die scheppen.

Noem me een zacht ei, maar ik denk dat het juist fantastisch is dat we samen radicaal zacht zijn. Onderzoek naar de zogeheten Maharishi-effecten liet al zien dat wanneer groepen mensen gelijktijdig mediteren voor meer zachtheid, criminaliteitscijfers meetbaar daalden in steden als Washington D.C

Dat is wat deze nieuwe lente zo mooi laat zien.
Lang was het onzichtbaar en leek de lucht donker en de aarde onvruchtbaar. Maar ondergronds? Oh, oh, oh, daar gebeurde het al.
En nu komt de schoonheid naar boven.

Wij zijn een nieuwe lente.

De Reis van de heldin begint vandaag. Dus dit is jouw kans om jouw oogst te zaaien. Klik op de link in mijn bio of stories om samen te reizen.

Vandaag liep ik met de hondjes langs de Angstel. D

Vandaag liep ik met de hondjes langs de Angstel. De zon lachte alvast de lente toe. De futen lieten zich dragen door het water. En naast me vloog een vlindertje. Het landde op een plant langs de waterkant. Het deed me denken aan een gesprek dat ik vorige week had met @nataschakoningsveld. ‘Dromen zijn als vlinders. Ze komen af op de plek die leeft.’ Dus de vraag is niet: hoe vang ik mijn droom? Maar hoe maak ik mijn leven vruchtbaar genoeg dat ze willen landen? ‘Wie haar eigen grond verzorgt, hoeft niets meer na te jagen. Dan komen de vlinders vanzelf.’ We klonken met fonkelend water bij ons plankje vol overvloed. Want dat is waarom we De reis van de heldin creëerden. Laten we onze grond verzorgen en daar de volle vruchten van plukken.

Het is lente. Tijd om verliefd te zijn..

Het is lente. Tijd om verliefd te zijn..

Schrijf jouw boek in de lentezon en word verliefd

Schrijf jouw boek in de lentezon en word verliefd op jouw leven als schrijver.

De bomen, het water, de vogels, zij laten ons zien

De bomen, het water, de vogels, zij laten ons zien hoe mooi de wereld is.. Als je het even niet meer ziet zitten, hoef je alleen maar even de natuur in de lopen en dat weet je weer: já, dit!

Dank voor alle felicitaties! Dat is nog eens jarig

Dank voor alle felicitaties! Dat is nog eens jarig zijn! Ik ben een dankbaar mens..

Vandaag ben ik jarig. En ik voel me baldadig. O

Vandaag ben ik jarig.
En ik voel me baldadig.

Omdat ik denk aan al die meisjes die vroeger lekker luid waren. En een mening hadden.

Ik schreef mijn eerste manifest toen ik nauwelijks kon schrijven.

‘Ik zal nooit de veters vastmaken van de schoenen van mijn man.’

Dat vond ik destijds blijkbaar zeer belangrijk.

En als ik nu om me heen kijk, dan zie ik dat we ogenschijnlijk vrij zijn, maar ons monddood laten maken. Door duizend kleine dingen...

Het juiste format. Al die meningen die de nuance overschreeuwen. Door de eeuwige haast. Door het idee dat je pas iets mag zeggen als het perfect is, of slim genoeg, dan wel verkoopbaar genoeg, lief genoeg, veilig genoeg. Door de was die nog moet. En de scroll die je opvreet.

En ondertussen gebeurt het: je gaat zachter praten in je eigen hoofd.

Dat is precies waarom het nu tijd is voor onze schrijfstem.

Schrijven is voor mij terugpraten tegen de wereld wanneer die je in een hoek wil zetten met dat opgepoetste plaatje van wie je moet zijn. Schrijven is een vorm van verzet. Een manier om je eigen waarheid opnieuw op tafel te leggen, en dan lekker zonder toestemming te vragen.

De wereld heeft echt genoeg slogans. Wat ontbreekt, zijn mensen die durven denken, voelen, twijfelen, onderzoeken. Mensen die iets zien en het zó opschrijven dat je even stilvalt.

Ook in jezelf.

Misschien is jouw stem lang ‘te veel’ geweest. Te scherp. Te gevoelig. Te intens. Te eigen.
Mooi.
Dan heb je precies de stem die we nodig hebben. Dat je dat even weet..

De Write Way to London is een 52-dagen schrijfreis door Londen: elke dag een wijk, een sfeer, een prikkel en een opdracht. De ene dag schrijf je een luid manifest. En dan weer de laatste woorden van Anna Boleyn. En hoe zit dat met die neuzen op de muren?

Met een community waarin je vrij kunt delen. Bizarre bonussen. En wel heel prettige prijzen.

Het bevrijden van onze stem, dát ga ik vieren vandaag!

See you in London, Baby! Met @zonnekekimpen met de leukste en meest eigenzinnige spots. Link in bio & stories..

© Christine Pannebakker 2020 – 2022 | Made with ♡ by Mediamora | Foto’s: Cindy Bakker en Petra van Vliet | Algemene Voorwaarden | Privacyverklaring

Scroll naar boven