Ga naar de inhoud

Home
Boeken
Schrijfcoaching
Shop
Agenda
Christine

Bedankt!

Welkom bij de lentereis van de heldin

Wat fijn dat je erbij bent!

We gaan er een mooie reis van maken.

Drie maanden lang.

Samen.

Tot 21 maart.

Met zwierige groet, Christine & Natascha

vlinder

Volg mij op Instagram

Deze zomer dacht ik: ik wil in december onder de k

Deze zomer dacht ik:
ik wil in december onder de kerstboom liggen.
In goud verpakt. Met een strik.

Mijn nieuwe boek dan.

Maar normaal schrijf ik twee jaar aan een boek.
Hoe dan?

En daarom dacht ik: ik ga meedoen aan mijn eigen Write On Academy. Omdat ik zelf ook wilde weten:
wat wil ik nu werkelijk schrijven?
Wat is dé titel?
Welke hoofdstukken zie ik voor me?
Waar schuurt het in mij?
Wat vind ik zelf het meest uitdagende?
Wat is de spannendste vraag die ik mezelf over dit boek kan stellen? (Oh help, die vraag)
En wat de ongemakkelijkste?
Waarom zou ik het zelf kopen?
Wat is de zin waar ik zelf kippenvel van krijg?

Dit kan ik je zeggen…
in december ligt mijn nieuwe boek er.

Ik schreef het deze zomer op de boot na de fantastische Schrijfweek op Terra Nova.
En het stroomde als het water om me heen. Ik wist namelijk nu heel helder waar ik nog de diepte in mocht. Waar het samenkwam. Al mijn zintuigen stonden op scherp. Dit hoort erin. Dit mag eruit. Hier houd ik me nog in. Hier mag ik meer lef hebben. En toen dacht ik: jaaaaa!

Dít is dus wat de Academy doet. Ik wist natuurlijk hoe ik hem had opgebouwd. En met hoeveel liefde en zorgvuldigheid.
Maar nu weet ik ook hoe het voelt om hem zelf te doorlopen (en waarom dat soms ook heel ongemakkelijk is...)

De laatste reeks begint op 8 september (je hebt wel zes weken de tijd, dus je doet het in jouw tijd...)

Zes weken lang..
Ik lees mee. Reageer. En we praten met elkaar. Een op een.

Aan het einde heb je de volledige blauwdruk en weet je tot in je kleinste teen waarom je dit boek Moet Schrijven. Het maakte dat mijn vingers deze zomer door bleven gaan. Aan boord. Ook al was het 35 graden.
Plons, het water in. Met Nacho op de sup. En door. Roffelende vingers. Een zingend hart.
Ik wist waar ik naartoe schreef. En zo helder waarom ik absoluut dit boek wilde schrijven.

Wil je in zes weken de blauwdruk van jouw boek?
Met een feedbackdossier
Inzicht wat je echt wilt vertellen?

Er is nog een plek. En daarna sluiten de deuren van deze Academy Link in bio

Het gevoel van eind augustus, van bijna september.

Het gevoel van eind augustus, van bijna september. Voor mij voelt dat vaak nog net iets meer als een nieuw jaar dan 1 januari. Dan is het buiten koud, nat en donker en trek ik me het liefst nog even terug onder een dekentje met een lekker boek.
Maar deze tijd? Dat voelt als flirten met het leven. Omdat je de zon nog warm op de huid voelt. Je nog buiten kunt eten. Het fruit rijp is. En je gelakte teennagels in je teenslippers blij naar je lachen.

En toch… er verandert iets. Dat merk ik ’s ochtends zwem in het water voor mijn huis. Het licht schijnt er nu al anders op. Het is net wat kouder als ik mijn eerste slagen doe. De meerkoet heeft haar jongen grootgebracht en zwemt nu zelf rustig rond. De ochtend had vorige week al een zweempje mist. Er hangt een andere geur in de lucht. Alsof de natuur zachtjes zegt: ‘Tjonge wat was het bloedheet, maar kijk eens wat er allemaal gegroeid is.’

Oogsttijd.

Ook daar zit ik in. Want ik leg de laatste hand aan mijn nieuwste boek. Schrijven is voor mij nooit alleen maar woorden maken. Het is jarenlang kijken, leven, verdwalen, verliefd worden, iets verliezen, opnieuw beginnen, boeken lezen, gesprekken voeren. En voor mij: dingen opschrijven op bonnetjes, losse papiertjes en in kantlijnen; zinnen die ik kwijt ben als ik ze weer nodig heb. Het gebeurde met mijn eerste boek. En nu met mijn elfde weer.
En ik had het me nog wel zo voorgenomen om ditmaal..

Misschien heb jij dat ook. Maar dan niet met bonnetjes, losse blaadjes en kantlijnen. Maar over je boek. Je had de zomer uitgeroepen tot schrijftijd. Maar het was heet (goed punt) En het vloog voorbij (die mooie zomer) En je wilde ook nog.. (en dat deed je dan wél).
Alleen dat boek bleef liggen. Wat als jij van september jouw oogstmaand maakt? Van al dat moois dat je al zo lang in jezelf bewaart?
Op 8 september begint de allerlaatste Write On Academy van dit jaar. Dus dit is echt jouw kans. En op 13 september is de laatste schrijfwandeling van dit jaar. Schrijf je woorden vrij.

Ontroerend mooi. Die woorden bewegen steeds door m

Ontroerend mooi. Die woorden bewegen steeds door me heen, deze Schrijfweek. De lokroep van de schrijvers. Deze plek in katharenland. Weer hier. Met elkaar.

Tien jaar later. Op weg naar Terra Nova met @geert

Tien jaar later. Op weg naar Terra Nova met @geertkimpen en @zonnekekimpen. Op deze plek begonnen we met onze schrijfweken. We zijn terug! En hoe.
Onderweg kwamen we door een wonderlijke samenloop ineens langs Reims. Daar waar de lokroep van Jeanne d’Arc klonk waardoor ik De maagd is terug schreef. Nu zijn er 26 schrijvers op weg naar katharenland. Om hun lokroep te volgen. Het belooft een magische week te worden. Leve het gulzige schrijversleven.

Of ik mee wilde vieren? Dat vroegen Geert & Zonnek

Of ik mee wilde vieren? Dat vroegen Geert & Zonneke. Eh… JA! En of! Dus was daar het geluk om getuige te zijn van de stralende liefde van @nielsdejonckk & @kimvanoncen. Een feest van liefde voor elkaar en gul genietend gunnen. Familie, in alle vormen die zij kan aannemen. Mensen die door herinneringen, genegenheid en het leven zelf met elkaar verbonden zijn. Dankjewel ‘neefje’ Niels & prachtige Kim voor jullie Ja! Op het geluk dat je samen viert 💕

Terrasje doen. City-trippen. Dromen omzetten in wi

Terrasje doen. City-trippen. Dromen omzetten in wilde plannen. Oké, er zijn heel veel dingen die geweldig zijn met een dochter. Maar naar concerten gaan is ook écht wel bizar geweldig. Zeker met deze man! Zijn stem & moves… wow.. Dankjewel Zonneke dat je the master bent in tickets scoren.

(Even off-topic, maar toch: Het was de dag dat ik

(Even off-topic, maar toch: Het was de dag dat ik een nieuwe pasfoto moest laten maken voor mijn paspoort. Haar uit je gezicht en mond dicht. En ik realiseerde me dat ik zelden mijn mond dicht heb..- ook wel weer een zorgelijke constatering.. En hoe een zo’n blije pony toch meer bij je gaat horen dan je denkt..
Dit was een poging om een keer met dichte mond op een foto te staan. Die, helaas helaas, toch nog beter lukte dan op de uiteindelijke pasfoto zelf. Wéér tien jaar met een foto waarvan je hoopt dat niemand er echt naar kijkt. En toch. Het liet me ook nadenken over hoe fragiel het leven kan zijn. En dat je alleen maar kan hopen dat je nog heel vaak oerlelijke pasfoto’s kan laten maken en de blik van zo’n streng douane-gezicht mag ontmoeten..) Suzanne Kuit was zwanger van haar vierde kindje toen bij haar man oogkanker werd geconstateerd. Hij stierf voordat hun zoon was geboren. Zijn dood brak haar open. Het boek Levensvonk is een bloedeerlijke reis. Ze schrijft: ‘En op een warme zomerdag in 2014 werd met de laatste uitademing van mijn man, 38 jaar jong, vader van onze drie dochters en ons vierde kindje op komst, alle grond onder mijn voeten weggevaagd. Ik voelde me als een leeg omhulsel in een verwoest landschap. Er was niks meer om aan vast te houden. Ik moest de diepte in, in mezelf, omdat er simpelweg geen houvast meer was. Ik had ergens, in alle emotionele chaos, een diep weten dat ik het leven in mezelf weer aan moest krijgen, niet het oppervlakkige gemaskeerde leven wat ik bij zoveel mensen zag, maar het werkelijke leven vanuit de essentie, dat waar ik eigenlijk al die jaren al naar op zoek was geweest.

De dood leerde mij leven.’ Ik wens dat jouw ogen en hart de letters van dit boek zullen raken. Het is een ode aan het leven. En de diepte van de liefde.

© Christine Pannebakker 2020 – 2022 | Made with ♡ by Mediamora | Foto’s: Cindy Bakker en Petra van Vliet | Algemene Voorwaarden | Privacyverklaring

Scroll naar boven